Baza Wiedzy dla Tradera i Inwestora

26 listopada 2016

Bank Japonii (z japońskiego Nippon Ginko) jest bankiem centralnym tego kraju. Powstał w 1882 roku, a jego centrala znajduje się w stolicy kraju, Tokio. Bank of Japan poza zwyczajowymi zadaniami banku centralnego ma także istotny wpływ (w osobie prezesa banku) na politykę gospodarczą japońskiego rządu. Bank Japonii obsługuje banki komercyjne działające na terenie tego kraju oraz banki centralne innych państw.

日本銀行

Historia Banku Japonii

Bank Japonii powstał w okresie Meiji, co przetłumaczyć można z japońskiego jako „Epokę Światłych Rządów”. Jest to okres przypadający od 8 września 1868 roku do 30 lipca 1912 roku – czas panowania cesarza Mutsuhito. Z jego panowania powstała większość nowoczesnych instytucji w Japonii.

Historia Banku Japonii zaczęła się jednak jeszcze przed panowaniem cesarza Mutsuhito. W Japonii funkcjonował system bankowy, który był wzorowany na Narodowym Systemie Banków stworzonym podczas wojny secesyjnej na terenie Stanów Zjednoczonych. Emitowane w Japonii banknoty były pokrywane wprowadzanymi regularnie na rynek, ogromnymi ilościami obligacji skarbowych, z których pozyskane fundusze w dużej części przeznaczane były na opłacanie usług samurajów.

W ramach funkcjonującego systemu do 1867 roku w Japonii powstały 153 ogólnokrajowe banki z prawem do emisji banknotów. Nadpodaż banków i pieniądza, wraz z ogromnymi wydatkami na przebudowę Japonii oraz liczne działania zbrojne służące tłumieniu miejscowych buntów doprowadziły do wysokiej inflacji. Aby zapanować nad monetarnym chaosem w 1871 roku wprowadzona została ustawa o nowej walucie, która wprowadziła jena japońskiego zastępując nim waluty poszczególnych lenn japońskich (każde lenno, zwane hanem posiadało własny pieniądz – hansatsu).

Niedługo później z kolei lenna zostały zastąpione przez istniejące do dzisiaj prefektury. Kolejnym krokiem było rozpoczęcie przebudowy systemu bankowego, a projekt ten wziął w swoje ręce pełniącego wówczas rolę ministra finansów książę Matsukata. W japońskim systemie pojawił się bank centralny, wzorowany na belgijskim Banque Nationale de Belgique (Narodowy Bank Belgii), który rozpoczął działalność 10 października 1882 roku. Jego nadrzędnymi celami było ustabilizowanie wartości jena japońskiego, walka z inflacją oraz zapewnienie wzrostu gospodarczego Japonii.

Był to bank prywatny, jednak pozostawał pod ścisłą kontrolą japońskiego rządu. Bank Japonii otrzymał monopol na emisję pieniądza, a wszystkie pozostałe banki przekształcono w banki komercyjne. Regulacje bankowe utworzono na wzór regulacji angielskich. Pierwsza emisja jenów japońskich z Banku Japonii nastąpiła w 1885 roku. W 1997 Japonia dołączyła do standardu złota, a w 1899 wszystkie pieniądze, które zostały wyemitowane przed pierwszą emisją banku Japonii zostały wycofane z obiegu. Bank Japonii działa od tego czasu niemal nieprzerwanie – krótka przerwa w jego funkcjonowaniu miała miejsce podczas okupacji wojsk alianckich po przegranej przez Japonię drugiej wojnie światowej.

Bank Japonii w przeciwieństwie do wielu innych banków centralnych nie jest niezależny, na co dowodem jest następujący przepis: „W uznaniu faktu, że kontrola walutowa i monetarna są składnikami ogólnej polityki gospodarczej, Bank Japonii powinien zawsze pozostawać w ścisłym kontakcie z Rządem i wymieniać z nim opinie, tak aby jego kontrola walutowa i monetarna harmonizowała z podstawowymi założeniami polityki gospodarczej rządu.”

Ekonomista radzi:

Bank Japonii odpowiada za podaż pieniądza i wysokość stóp procentowych w Japonii. Oba te czynniki mają bezpośredni wpływ na kurs japońskiego jena (JPY) do innych walut, między innymi dolara amerykańskiego (USD). Sprawdź aktualne trendy na USDJPY na bezpłatnym rachunku demo.

Władze Bank of Japan

Szefostwo Banku Japonii to prezes, dwóch wiceprezesów, audytorzy wykonawczy (maksymalnie trzech), dyrektorzy wykonawczy (maksymalnie sześciu) oraz kliku radców. Prezes oraz obaj wiceprezesi powoływani są przez rząd, ale ich kandydatury muszą zostać zaakceptowane przez obie izby parlamentu. Ich kadencja trwa pięć lat.

Przez rząd, na czteroletnia kadencję, powoływani są także audytorzy wykonawczy. Pozostali członkowie zarządu banku powoływani się przez ministra finansów na wniosek Rady Politycznej, która jest odpowiednikiem Rady Polityki Pieniężnej w Narodowym Banku Polskim. W jej skład wchodzi prezes, obaj wiceprezesi oraz sześciu szeregowych członków. Rada posiada przewodniczącego wybranego spośród dziewięciu osób zasiadających w Radzie Politycznej – nie musi to być prezes banku. Warto zauważyć, że prezes japońskiego banku centralnego ma bardzo duży wpływ na politykę gospodarczą rządu.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=XcxghpaoFRY&rel=0]

Cele i zadania BoJ

Zadania jakie postawione są przed Bankiem Japonii nie różnią się znacząco od zadań banków centralnych innych państw. Bank of Japan odpowiada za emisję banknotów i monet, prowadzenie polityki pieniężnej, nadzór nad japońskim systemem bankowym, pośrednictwo w transakcjach pomiędzy instytucjami bankowymi – można określić to jako pełnienie funkcji banku banków, współpracę międzynarodową, pełni także rolę pożyczkodawcy ostatniej instancji (pomoc w utrzymaniu płynności finansowej banków, które są zagrożoną utratą płynności) oraz zajmuje się działalnością badawczą i analizą ekonomiczną.

Siedziba Banku Japonii

Główna siedziba Banku Japonii zlokalizowana jest w dzielnicy Nihonbashi w stolicy kraju, Tokio, nieopodal starej kopalni złota Kinza i słynnej tokijskiej dzielnicy Ginza. Budynek banku powstał w 1896 roku i podobnie jak bankowe rozwiązania prawno – finansowe, wzorowany był na budynku Narodowego Banku Belgii.

Z racji, że miejsce to nie jest zbyt uczęszczane przez turystów za symbol Banku Japonii często uznawany jest budynek jego oddziału zlokalizowany w dzielnicy Nakanoshima w Osace. Odziały Banku Japonii znajdują się we wszystkich dużych japońskich miastach oraz w Londynie, Frankfurcie, Paryżu, Nowym Jorku, Waszyngtonie, Pekinie i Hongkongu.

Australian Securities and Investments Commission ASIC

Instytucje

Ekonomista

26 listopada 2016

Australian Securities and Investments Commission (ASIC), czyli Australijska Komisja ds. Papierów Wartościowych i Inwestycji to australijski odpowiednik polskiej Komisji Papierów Wartościowych. Jest to niezależny organ rządu najmniejszego kontynentu, regulujący funkcjonowanie spółek operujących na miejscowym rynku. Rolą Australian Securities and Investments Commission jest regulowanie działania przedsiębiorstw oraz pomoc w tworzeniu przepisów dotyczących rynków finansowych oraz egzekwowanie tych praw w celu ochrony konsumentów, inwestorów oraz kredytodawców. Siedziba ASIC znajduje się w Sydney. Na czerwiec 2016 ASIC zatrudniał 1844 pracowników.

Jurysdykcja Australijskiej Komisji Papierów Wartościowych i Inwestycji obejmuje nie tylko Australię, ale cały Związek Australijski, do którego należy także Tasmania oraz mniejsze wyspy leżące na Oceanie Spokojnym oraz Oceanie Indyjskim. ASIC powstała w dniu 1 lipca 1998 roku. Jej funkcjonowanie określa Australian Securities and Investments Commission Act 2001. Komisja odpowiada za egzekwowanie przepisów wynikających z ustaw Corporations Act 2001, Insurance Contract Act 1984 oraz National Consumer Credit Protection Act 2009.

Historia Australian Securities and Investments Commission

Przed powstaniem Australian Securities and Investments Commission w dniu 1 lipca 1998 roku za regulacje finansowe na australijskim rynku odpowiadała Australian Securities Commission (ASC), czyli Australijska Komisja Papierów Wartościowych powstała 1 stycznia 1991 roku na podstawie ustawy ASC Act 1989. Celem utworzenia Australian Securities Commission było ujednolicenie podmiotów regulujących funkcjonowanie spółek w Australii. Tym samym funkcjonować przestały inne podmioty regulujące – National Companies and Securities Commission (Narodowa Komisja Spółek i Papierów Wartościowych) oraz Corporate Affairs offices of the states and territories, czyli stanowe i terytorialne Biura do Spraw Korporacyjnych. W dniu 1 lipca 1998 roku Australian Securities and Investments Commission zastąpiła Australian Securities Commission i w tym monecie nowy regulator przejął zobowiązania swojego poprzednika, a także otrzymała nowe zadania – ochronę konsumentów w sektorach emerytur, ubezpieczeń oraz depozytów. W 2002 roku ASIC otrzymała obowiązek kontroli rynku kredytów, a w 2009 roku zaczęła sprawować pieczę nad Australijską Giełdą Papierów Wartościowych.

Obszary funkcjonowania ASIC

Nadzór i inne działania Australian Securities and Investments Commission obejmują ład korporacyjny, usługi finansowe, ubezpieczenia, papiery wartościowe i instrumenty pochodne, szeroko pojętą ochronę konsumenta, a także poszerzanie wiedzy finansowej społeczeństwa. Można więc stwierdzić, że funkcjonowanie Australian Securities and Investments Commission jest bardzo szeroko zakrojone i obejmuje kilka podsektorów finansowych – podobnie wygląda to w Polsce, gdzie Komisja Nadzoru Finansowego nadzoruje działanie giełdy, banków, banków spółdzielczych, SKOK-ów, ubezpieczycieli, Towarzystw Funduszy Inwestycyjnych, Otwartych Funduszy Emerytalnych itd.

Ciekawym działaniem Australian Securities & Investments Commission jest utworzony portal konsumencki dostępny pod adresem moneysmart.gov.au, który funkcjonuje od 15 marca 2011 roku. Serwis ten ma na celu pomoc obywatelom Australii w podejmowaniu dobrych decyzji finansowych poprzez udostępnienie darmowych, pewnych i bezstronnych narzędzi i informacji, które mają pomóc w podejmowaniu decyzji finansowych.

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych KDPW

Instytucje

Ekonomista

25 listopada 2016

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych KDPW

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych funkcjonuje jako spółka akcyjna od 1994 roku. Przez pierwsze trzy lata funkcjonowania Giełdy Papierów Wartościowych, czyli od roku 1991 KDPW działał jako dział Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie. Siedziba spółki znajduje się na ul. Książęcej 4 w Warszawie, czyli tam, gdzie znajduje się Giełda Papierów Wartościowych Spółka Akcyjna. Akcjonariuszami spółki są w równych częściach Skarb Państwa, Giełda Papierów Wartościowych SA oraz Narodowy Bank Polski. Kapitał zakładowy spółki to 21 milionów złotych.

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych jest centralną instytucją odpowiedzialną za prowadzenie i nadzorowanie systemu depozytowo – rozliczeniowego w zakresie obrotu instrumentami finansowymi w Polsce. Obrót odbywa się na zasadzie całkowitej dematerializacji papierów wartościowych. KDPW prowadzi rejestrację papierów wartościowych oraz zajmuje się rozrachunkiem transakcji na rynku regulowanym i poza rynkiem regulowanym – na głównym rynku Giełdy Papierów Wartościowych, rynku NewConnect – rynku równoległym Giełdy Papierów Wartościowych, parkiecie Catalyst – rynku obrotu obligacji oraz na rynku Bondspot.

Funkcje Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych

dr Iwona Sroka - Prezes Zarządu KDPW — źródło: kdpw.pl

Pierwszoplanowym zadaniem Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych jest rozrachunek transakcji zawartych na publicznym rynku papierów wartościowych, czyli na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. W wyniku zawarcia transakcji kupna lub sprzedaży papierów wartościowych Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych dokonuje krajowych oraz zagranicznych transferów papierów pomiędzy kontami depozytowymi stron transakcji, a także realizuje przelewy pieniężne pomiędzy rachunkami stron transakcji w banku rozliczeniowym.

Ponadto KDPW odpowiada za nadawanie kodów ISIN, CFI oraz FISN papierom wartościowym każdej emisji oraz za nadawanie kodów LEI podmiotom zaangażowanym na rynku instrumentów pochodnych. Oprócz tego KDPW odpowiada za rejestrowanie oraz przechowywanie instrumentów finansowych podlegających dematerializacji – czyli między innymi akcji wszystkich spółek notowanych na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych prowadzi także konta depozytowe wszystkich uczestników systemu depozytowo-rozliczeniowego, na których zapisywane są papiery wartościowe.

KDPW pośredniczy także w realizacji zobowiązań emitentów wobec właścicieli papierów wartościowych. Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych pośredniczy pomiędzy emitentami a ich właścicielami w wypłacie dywidendy w przypadku akcji oraz dokonuje zarówno w imieniu krajowych jak i zagranicznych emitentów, m.in.: zamiany, konwersji, asymilacji, a także podziału akcji oraz realizuje prawa poboru, dokonuje zamiany obligacji zamiennych na akcje itp. KDPW odpowiada także za nadzór nad zgodnością wielkości emisji papierów wartościowych znajdujących się w obrocie.

Poza tym Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych kontroluje zgodność liczby papierów wartościowych zapisanych na wszystkich kontach uczestników z liczbą papierów wartościowych wyemitowanych przez emitentów – papiery wartościowe nie mogą bowiem „zginąć” lub się samoczynnie „pojawić”. KDPW zajmuje się także zarządzaniem obowiązkowym Systemem Rekompensat utworzonym w celu gwarantowania środków pieniężnych i papierów wartościowych znajdujących się na rachunkach inwestycyjnych wszystkich inwestorów w przypadku upadłości domów maklerskich i banków prowadzących rachunki papierów wartościowych.

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych ma także swój udział w systemie emerytalnym. Jego zadania związane są z obsługą wypłat transferowych pomiędzy Otwartymi Funduszami Emerytalnymi, które następują w wyniku zmiany funduszu przez uczestnika lub podziału środków w nim zgromadzonych. KDPW zarządza również obowiązkowym funduszem gwarancyjnym, który tworzony jest ze składek powszechnych towarzystw emerytalnych, gwarantujących wypłatę świadczeń członkom tych funduszy.

Repozytorium Transakcji KDPW TR

Od 2 listopada 2012 Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych udostępnia usługę repozytorium transakcji, określaną w skrócie jako KDPW TR. Jest to reakcja Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych na Rozporządzenie EMIR (z angielskiego European Market Infrastructure Regulation). Rozporządzenie EMIR to rozporządzenie unijne, które wraz z rozporządzeniami delegowanymi i aktami wykonawczymi nakłada na przedsiębiorców będących kontrahentami finansowymi jak i niefinansowymi (będącymi nimi w rozumieniu tego rozporządzenia) szereg obowiązków związanych z zawieraniem transakcji pochodnych, ze szczególnym uwzględnieniem transakcji zawieranych na rynku pozagiełdowym – rynku OTC, czyli over the counter.

Rozporządzenie to wprowadza obowiązek raportowania kontraktów pochodnych do repozytorium transakcji, niezależnie od rynku, na którym zostały one zawarte. Obowiązek ten dotyczy podmiotów prawnych zawierających kontrakty pochodne, ale nie dotyczy osób fizycznych. Rozporządzenie EMIR określa również zasady funkcjonowania repozytoriów oraz procedurę ich rejestracji w ESMA, czyli Europejskim Urzędzie Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych. Repozytorium Transakcji w KDPW zostało zarejestrowane przez ESMA 7 listopada 2013, stwierdzając tym samym, że spełnia ono wszystkie wymagania stawiane unijnym repozytoriom zgodnie z wymogami rozporządzenia EMIR. Więcej o rozporządzeniu EMIR dowiesz się z tego artykułu.

Ekonomista radzi:

Tematyka rynków finansowych, w tym rynku akcji, jest niezwykle szeroka i trudno ująć ją w jednym artykule. Więcej na temat mechanizmów funkcjonowania rynków finansowych dowiesz się z bezpłatnych szkoleń eksperckich. Zarejestruj się i poszerzaj swoją wiedzę.

Izba Rozliczeniowa KDPW CCP

Istotną częścią Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych jest izba rozliczeniowa KDPW CCP, która działa od 1 lipca 2011 roku. Jej działalność polega na rozliczaniu transakcji zawieranych na rynku regulowanym, rozliczaniu transakcji zawieranych w alternatywnym systemie obrotu oraz na rynku OTC oraz prowadzeniu systemu zabezpieczania płynności rozliczeń, w tym również systemu gwarantowania rozliczeń transakcji zawartych na rynku regulowanym na terenie Polski.

Wszystkie te zadania wynikają z ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o obrocie instrumentami finansowymi, w której w artykule 48 ust. 7 znajduje się zapis, że zadania te mogą być wykonywane przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych lub podmiot zależny Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych, który zawarł z KDPW pisemną umowę o wykonywanie czynności w tym zakresie – taka właśnie umowa łączy KDPW oraz KDPW CCP.

KDPW CCP działa w formie spółki akcyjnej, w której jedynym akcjonariuszem jest Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych. Siedziba spółki znajduje się tam gdzie siedziby KDPW oraz Giełdy Papierów Wartościowych – na ul. Książęcej 4 w Warszawie.

Najważniejszym zadaniem izby rozliczeniowej jest dbanie o to, aby transakcje zwarte na rynkach zostały zrealizowane, to jest aby kupujący papiery wartościowe bądź inne instrumenty finansowe otrzymał je na swój rachunek, a sprzedający papiery otrzymał w zamian za nie odpowiedni ekwiwalent pieniężny. KDPW CCP pełni na polskim rynku kapitałowym funkcję izby rozliczeniowej działającej w oparciu o model tak zwanego centralnego kontrpartnera (z angielskiego central counterparty – CCP).

Dzięki wprowadzeniu w polskim prawodawstwie nowacji rozliczeniowej, izba rozliczeniowa KDPW CCP stała się podmiotem bezpośrednio odpowiedzialnym za rozliczanie transakcji. Nowacja spowodowała, że KDPW CCP posiada prawa i obowiązki wynikające z transakcji przyjętej do rozliczenia – jest stroną zobowiązaną bezpośrednio wobec uczestnika będącego stroną rozliczenia, a co za tym idzie proces ten powoduje, że pierwotna transakcja wygasa. Dzięki temu KDPW CCP zapewnia uczestnikom obrotu wyższe bezpieczeństwo wykonywania transakcji, gwarantując je także własnymi kapitałami.

Zarządzanie ryzykiem w spółce KDPW CCP oparte jest na międzynarodowych standardach i rozwiązaniach stosowanych na największych rynkach finansowych świata – przede wszystkim chodzi tutaj o zastosowanie metody SPAN dla transakcji zawieranych w obrocie zorganizowanym oraz metody symulacji historycznej VaR (Value at Risk) dla transakcji OTC.

System gwarantowania rozliczeń transakcji oparty jest na czterech zasobach – depozytach zabezpieczających funkcjonujących zarówno na rynku kasowym jak i terminowym, kapitałach własnych KDPW CCP, wymogach kapitałowych i formalnych obowiązujących wobec uczestników izby rozliczeniowej oraz funduszu rozliczeniowym, funduszu zabezpieczającym ASO lub funduszu zabezpieczającym OTC. W przypadku niewypłacalności uczestnika izby rozliczeniowej stosuje się procedury związane z kolejnością uruchamiania środków z systemy gwarantowania rozliczeń.

Spółka KDPW CCP gwarantuje rozliczanie transakcji zawartych a regulowanym rynku kasowym oraz terminowym, rynku kasowym alternatywnego systemu obrotu (ASO) oraz na rynku over the counter. Na rynku regulowanym, zarówno kasowym jak i terminowym (poza transakcjami redystrybucyjnymi i posesyjnymi) KDPW CCP rozlicza transakcje dotyczące akcji, obligacji, PDA, PP, certyfikatów (zarówno inwestycyjnych jak i strukturyzowanych), hipotecznych listów zastawnych, warrantów, ETF-ów, kontraktów futures, opcji oraz jednostek indeksowych.

Transakcje te zawierane są na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. oraz na BondSpot S.A. W przypadku Alternatywnego Systemu Obrotu KDPW CCP dokonuje rozliczeń akcji, PDA, obligacji oraz hipotecznych listów zastawnych – transakcji zawieranych na rynku NewConnect oraz Catalyst. W przypadku transakcji zawieranych na rynku OTC, KDPW CCP rozlicza forward’y na stopę procentową (FRA), swapy stopy procentowej (IRS), overnight index swaps, basis swaps oraz transakcje repo, sell-back i buy-back na polskich obligacjach skarbowych.

OTC Clearing

Od końca 2012 roku KDPW CCP zajmuje się rozliczaniem i gwarantowaniem rozliczeń derywatów OTC oraz transakcji repo. KDPW CCP obsługuje transakcje rynku międzybankowego, co ma na celu przede wszystkim ograniczyć ryzyko jednostronnego odstąpienia od umowy, czyli niewywiązania się stron transakcji ze zobowiązań wynikających z tej transakcji, a dzięki temu pobudzić ten segment rynków finansowych.

Podobnie jak repozytorium transakcji, obsługa rynku derywatów OTC i transakcji repo została niejako wymuszona przez wspomniane wcześniej rozporządzenie EMIR. Zgodnie z rozporządzeniem EMIR wszystkie transakcje OTC zawarte na instrumentach pochodnych należących do klas instrumentów pochodnych wskazanych przez ESMA podlegają obowiązkowi rozliczania w CCP posiadającym odpowiednie zezwolenie.

NewConnect – alternatywny system obrotu GPW

Giełdy

Inwestor

25 listopada 2016

NewConnect – alternatywny system obrotu GPW

NewConnect to zorganizowany rynek akcji Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie Spółka Akcyjna (GPW S.A.), prowadzony poza rynkiem regulowanym w formie alternatywnego systemu obrotu, funkcjonujący od 30 sierpnia 2007 roku. Na dzień 25 listopada 2016 na rynku NewConnect notowanych było 408 spółek.

Alternatywny rynek akcyjny NewConnect przeznaczony jest dla powstających bądź młodych spółek o stosunkowo niewielkiej przewidywanej kapitalizacji (małych i średnich przedsiębiorstw) ze wszystkich branży, jednak ze szczególnym uwzględnieniem spółek działających w tak zwanym sektorze nowych technologii: IT, mediach elektronicznych, telekomunikacji, biotechnologii, ochronie środowiska, energii alternatywnej, nowoczesnych usług itp. Pierwotnym zamysłem twórców tego rynku było stworzenie polskiego odpowiednika amerykańskiego NASDAQ’a – dynamicznego rynku akcyjnego dla mniejszych przedsiębiorstw z dużym potencjałem. Czy misja ta potoczyła się z sukcesem jest kwestią sporną – wśród inwestorów przeważają raczej negatywne nastroje, jednak o tym nieco później.

Zaletą alternatywnego rynku Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie z punktu widzenia osób chcących wprowadzić swoje firmy na rynek publiczny jest niższy koszt debiutu oraz mniejsza ilość formalności zarówno podczas debiutu, jak i mniejsze wymogi formalne dotyczące raportowania względem IPO na głównym parkiecie GPW. Z punktu widzenia inwestora rynek ten charakteryzuje się mniejszą płynnością i większą zmiennością, co prowadzi do wyższego ryzyka przy jednoczesnej wyższej możliwej stopie zwrotu. Obrazowo rzecz ujmując handel na rynku głównym i na rynku NewConnect różni się, patrząc od strony inwestora tak, jak różni się inwestowanie pieniędzy w dywidendowego blue chipa i w start up.

Poniżej film przedstawiający debiut spółki VOICETEL COMMUNICATIONS na NewConnect oraz wywiad z prezesem jej zarządu Dawidem Wójcickim (źródło filmu: kanał YouTube Info Strefa).

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=u0-R4nHxfGM&rel=0]

Historia NewConnect

Za przodka rynku NewConnect można uznać rynek pozagiełdowy CeTO (Centralna Tabela Ofert). Odbywał się na nim obrót akcjami małych przedsiębiorstw. Pierwotnym przeznaczeniem tego rynku było z kolei notowanie spółek uczestniczących w Programie Powszechnej Prywatyzacji. Powstał on w grudniu 1996 roku jednak nie zainteresował on ani emitentów ani inwestorów, co przekreśliło jego wkład w rozwój rynku kapitałowego w naszym kraju. Plany utworzenia rynku dla małych i średnich przedsiębiorstw o podwyższonym ryzyku inwestycyjnym pojawiły się w opracowanej przez Ministerstwo Finansów w 2004 roku strategii rozwoju rynku kapitałowego „Agenda Warsaw City 2010”. Na jej podstawie w 2007 roku powstał ASO GPW S.A. czyli Alternatywny System Obrotu Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie, czyli dzisiejszy NewConnect, którego pierwsza sesja odbyła się 20 sierpnia 2007 roku.

Emitenci na NewConnect

W strategii GPW sporządzono tzw. opis wzorcowego emitenta, który wskazywał na cechy charakterystyczne podmiotów, dla których przeznaczony jest warszawski rynek alternatywny: podmiot ma być w początkowej fazie rozwoju, zapotrzebowanie na kapitał wynosić ma od kilkuset tysięcy do kilkudziesięciu milionów złotych, podmiot powinien działać w sektorach innowacyjnych, co wiąże się z modelem działalności opartym o aktywa niematerialne, przedsiębiorstwo ma charakteryzować się wysokim potencjałem i dynamiką wzrostów, a w przyszłości ma przewidywać debiut na rynku regulowanym, czyli na rynku podstawowym Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie.

Inwestorzy i handel na NewConnect

NewConnect, z racji niskiej kapitalizacji spółek na nim notowanych oraz niskiej płynności, przeznaczony jest przede wszystkim dla inwestorów indywidualnych o wyższym apetycie na ryzyko. Spółki notowane na warszawskim rynku alternatywnym charakteryzują się dużą zmiennością ceny, a z racji, że są to w dużej mierze spółki o niskim udziale aktywów trwałych w całym kapitale, które dodatkowo dość krótko funkcjonują na rynku i często są wysoce zlewarowane, prawdopodobieństwo ich bankructwa jest dużo wyższe niż w przypadku spółek notowanych na rynku podstawowym. Dodatkowo, w razie bankructwa spółki, odzyskanie kapitału z masy upadłościowej takiej spółki jest bardzo utrudnione, ponieważ nie dość, że spółka posiada małą ilość aktywów (szczególnie trwałych), to jeszcze prawo przewiduje, że najpierw zaspokajane są roszczenia finansowe wierzycieli spółki, a dopiero później akcjonariuszy (tak jest w przypadku każdej spółki akcyjnej), co oznacza, że dla akcjonariuszy w większości wypadków nie zostaje praktycznie nic, a posiadane przez nich papiery można przysłowiowo „wyrzucić do kosza”.

Spółki notowane na NewConnect mogą być notowane w systemie notowań ciągłych lub w systemie notowań jednolitych z dwoma fixingami.

Inwestor radzi:

Rynek NewConnect jest ciekawą alternatywną dla inwestycji na rynku głównym GPW, ale jego podstawową wadą jest brak płynności. Jeżeli szukasz niezwykle płynnego rynku, zainteresuj się rynkiem Forex oraz akcjami z USA i UE. Bezpłatne demo, pozwalające przetestować możliwości platformy, znajdziesz tutaj.

Notowania ciągłe NewConnect

W przypadku notowań ciągłych godziny handlu prezentują się następująco:

8:30 – 9:00 Faza przed otwarciem (przyjmowanie zleceń na otwarcie),
9:00 Faza otwarcia (określanie kursu na otwarciu),
9:00 – 16:50 Faza notowań ciągłych,
16:50 – 17:00 Faza przed zamknięciem (przyjmowanie zleceń na zamknięcie),
17:00 Faza zamknięcia (określanie kursu na zamknięciu),
17:00 – 17:05 Dogrywka.

Notowania jednolite NewConnect

W przypadku notowań jednolitych funkcjonują poniższe godziny handlu:

8:30 – 11:00 Faza przed otwarciem (przyjmowanie zleceń na otwarcie),
11:00 Faza otwarcia (określanie kursu na otwarciu),
11:00 – 11:30 Dogrywka,
11:30 – 15:00 Faza przed otwarciem (przyjmowanie zleceń na następne otwarcie),
15:00 Faza otwarcia (określanie kursu na otwarciu),
15:00 – 15:30 Dogrywka,
15:30 – 17:05 Faza przed otwarciem (przyjmowanie zleceń na następne otwarcie)

Indeksy i spółki notowane na NewConnect

Dwa główne indeksy parkietu NewConnect to NCIndex oraz NCIndex 30. Pierwszy z nich to indeks dochodowy dedykowany rynkowi akcji NewConnect. Datą bazową indeksu jest pierwszy dzień notowań NewConnect, czyli 30 sierpnia 2007 roku. Wartość bazowa indeksu wynosiła 1000 punktów. Indeks NCIndex obejmuje wszystkie spółki notowane na parkiecie NewConnect, można więc powiedzieć, że jest odpowiednikiem indeksu NASDAQ Composite z amerykańskiej giełdy NASDAQ, na której NewConnect miał się wzorować. Jest to indeks dochodowy, co oznacza, że przy obliczaniu jego wartości uwzględnia się nie tylko ceny akcji spółek w nim zawartych, ale także dochody z dywidend i praw poboru.

Wzór na obliczenie wartości NCIndex wygląda następująco:

NCI = [(∑ P(i) * S(i)) / (∑ (P(0) * S(0)) * K(t))] * 1000

We wzorze:

S(i) – pakiet uczestnika indeksu „i” na danej sesji,
P(i) – kurs uczestnika indeksu „’i”’ na danej sesji,
S(0) – pakiet uczestnika indeksu „i” na sesji w dniu bazowym,
P(0) – kurs uczestnika indeksu „’i” na sesji w dniu bazowym,
K(t) – współczynnik korygujący indeksu na danej sesji.

W przypadku podziału akcji uczestnika indeksu, indeks modyfikowany jest za pomocą wzoru:

S(i) = S(i’) * N

We wzorze:

S(i) – nowa liczba akcji spółki „i” w portfelu indeksu po podziale,
S(i’) – dotychczasowa liczna akcji spółki „i” w portfelu indeksu,
N – stosunek splitu.

W przypadku prawa do dywidendy z akcji uczestnika indeksu, indeks modyfikowany jest za pomocą wzoru:

K(t) = {[M(t) – (D(i) * S(i))] / M(t)} * K(t’)

We wzorze:

M(t) – kapitalizacja portfela indeksu przed zmianą,
D(t) – dywidenda na akcję wypłacana przez spółkę „i”, która na sesji „t+1” po raz pierwszy będzie notowana „bez dywidendy”(w przypadku ustalenia dywidendy w walucie obcej, kwota dywidendy zostaje przeliczona na złote przy zastosowaniu średniego kursu Narodowego Banku Polskiego danej waluty obowiązującego w dniu „t”),
S(i) – liczba akcji spółki „i” w portfelu indeksu,
K(t) – nowa wartość współczynnika korygującego,
K(t’) – dotychczasowa wartość współczynnika korygującego.

W przypadku prawa poboru akcji uczestnika indeksu, indeks modyfikowany jest za pomocą wzorów:

K(t) = [(M(t) – V(i)) / M(t)] * K(t’)

oraz

V(i) = [(P(i) – P(e)) / (N(i) + 1)] * S(i)

We wzorach:

V(t) – wartość teoretyczna praw poboru z akcji „i”, które na sesji „t+1” po raz pierwszy będą notowane „bez prawa poboru”; nie oblicza się jeśli P(e)>P(i),
P(i) – kurs akcji „i” na danej sesji,
P(e) – cena akcji nowej emisji z prawem poboru spółki „i”,
N(i) – liczba praw niezbędna do objęcia 1 akcji nowej emisji spółki „i”,
S(i) – liczba akcji spółki „i” w portfelu indeksu.

Wartość otwarcia indeksu NCIndex publikowana jest o godzinie 9:00, jeśli zawarte transakcje pozwalają wycenić co najmniej 35% kapitalizacji portfela. Kolejne wartości indeksu publikowane są co 5 minut, a wartość zamknięcia publikowana jest o 17:10.

Uczestnicy indeksu wyznaczani są w oparciu o dane według stanu zakończenia sesji w drugi piątek ostatniego miesiąca kwartału, czyli w drugi piątek marca, czerwca, września oraz grudnia, a indeks modyfikowany jest po zakończeniu sesji w trzeci piątek trzeciego miesiąca kwartału. W składzie indeksu znajdują się wszystkie spółki, które zostały wprowadzone do obrotu na rynku akcji NewConnect, których liczba akcji w wolnym obrocie jest wyższa niż 10% i dodatkowo spełniających warunek, że wartość akcji w wolnym obrocie wynosi co najmniej milion złotych. Dodatkowo spółki nie mogą być w stanie upadłości ani nie być zakwalifikowane do segmentów HLR (High Liquidity Risk) oraz SHLR (Super High Liquidity Risk).

Wagi uczestników indeksu obliczane są na podstawie wszystkich akcji znajdujących się w wolnym obrocie, w liczbie nie większej niż liczba akcji wprowadzonych do obrotu i zaokrąglone do pełnych tysięcy akcji. Wagi największych spółek są ograniczane do poziomu 10%.

Indeks NCIndex 30 obliczany jest w taki sam sposób jak NCIndex – jest to indeks dochodowy uwzględniający dochody z dywidend i praw poboru, jednak zawiera on 30 najbardziej płynnych spółek notowanych na NewConnect. Datą bazową indeksu jest 31 grudnia 2012 roku, a jego wartość bazowa wynosi 1000 punktów. W porównaniu do NCIndex, NCIndex 30 różni się dniem, na podstawie którego dokonuje się rewizji składu – jest on modyfikowany na podstawie stanu z zamknięcia ostatniej sesji drugiego miesiąca kwartału, czyli lutego, maja, sierpnia i listopada. Sama rewizja następuje jednak w tym samym momencie co rewizja składu NCIndex, czyli po zamknięciu sesji w trzeci piątek ostatniego miesiąca kwartału.

Reserve Bank of New Zealand RBNZ

Instytucje

Ekonomista

23 listopada 2016

Reserve Bank of New Zealand (RBNZ), czyli Bank Rezerw Nowej Zelandii to bank centralny tego kraju. Został założony w 1934 roku a jego siedziba znajduje się w Wellington – stolicy Nowej Zelandii. Obecnie RBNZ działa na podstawie przepisów wynikających z ustawy Reserve Bank of New Zealand Act 1989. Nowozelandzki bank centralny odpowiedzialny jest z emisję nowozelandzkiej waluty – dolara nowozelandzkiego oraz za politykę monetarną kraju, w którym nakręcono Władcę Pierścieni. Bank Rezerw Nowej Zelandii nie obsługuje klientów indywidualnych i nie oferuje ubezpieczenia depozytów, zajmuje się jedynie obsługą banków. W przeciwieństwie do amerykańskiego Systemu Rezerwy Federalnej, Bank Rezerw Nowej Zelandii nie jest w żadnym stopniu sprywatyzowany. W 100% jest on własnością rządu Nowej Zelandii. To oznacza, że cały zysk banku centralnego stanowi zysk nowozelandzkiego Skarbu Państwa.

Historia Reserve Bank of New Zealand

Historia Banku Rezerw Nowej Zelandii, nie jest zbyt długa, ponieważ sięga zaledwie lat 30. ubiegłego stulecia. Wtedy to ówczesny prezes Banku Anglii (Bank of England, bank centralny Wielkiej Brytanii) – Otto Niemayer, został poproszony przez premiera Nowej Zelandii o utworzenie raportu dotyczącego bankowości i waluty w kraju. Prace rozpoczęły się w lipcu 1930 roku, a w roku 1931 jej wyniki zostały przedstawione w nowozelandzkim parlamencie. Szef Banku Anglii zaproponował wtedy, aby rząd Nowej Zelandii utworzył swój własny bank centralny. W 1933 roku przyjęta została ustawa Reserve Bank of New Zealand Act, bank rozpoczął swoją działalność rok później, a przepisy zostały znowelizowane przez nową ustawę Reserve Bank of New Zealand Act w roku 1989.

Cele i zadania Banku Rezerw Nowej Zelandii

Podobnie jak w przypadku innych banków centralnych RBNZ przede wszystkim odpowiedzialny jest za utrzymanie stabilnego poziomu cen. Do jego zadań należy także niezależne prowadzenie polityki monetarnej, jednak cel inflacyjny ustalany jest przy współpracy z nowozelandzkim ministrem finansów. Cale polityki monetarnej są publiczne, dostępne do wiadomości obywateli. Podstawowym narzędziem polityki monetarnej jest podstawowa stopa procentowa – decyzje banku centralnego Nowej Zelandii w tej kwestii są istotne dla inwestorów na całym świecie – jest tylko kilka banków centralnych wpływowych bardziej niż RBNZ: amerykański – System Rezerwy Federalnej, europejski – Europejski Bank Centralny, kanadyjski – Bank Kanady, australijski – Bank Rezerw Australii, angielski – Bank Anglii, japoński – Bank Japonii i szwajcarski – Szwajcarski Bank Narodowy.

Na mocy wspomnianych wcześniej przepisów zawartych w Reserve Bank of new Zealand Act, Bank Rezerw Nowej Zelandii ma wyłączne prawo emitowania nowozelandzkich znaków pieniężnych. Kontroluje on ilość gotówki w obiegu, odpowiada także za wymianę używanych i zniszczonych pieniędzy – monet: 10, 20 i 50 centowych oraz 1 i 2 dolarowych oraz banknotów 5, 10, 20, 50 i 100 dolarowych. Bank Rezerw Nowej Zelandii odpowiada nie tylko za pieniądze znajdujące się w Nowej Zelandii, ale także w państwach stowarzyszonych z Nową Zelandią – Niue i Wyspami Cooka i terytoriach zależnych – Tokelau, a także na brytyjskim terytorium zależnym – Pitcairn.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=oW9rfc8eKW0&rel=0]

Bardzo istotnym zadaniem Reserve Bank of New Zealand jest nadzór nad systemem bankowym Nowej Zelandii. Odpowiada on za stabilność całego system, jednak nie jest gwarantem tego, że któryś z banków nie popadnie w problemy. Na stan luty 2016, pod nowozelandzkim nadzorem funkcjonowało 25 banków. Banki komercyjne zobowiązane są do przedstawiania nadzorowi kwartalnych sprawozdań ze swojej działalności.

Rada nadzorcza i struktura RBNZ

Istotny organ w Banku Rezerw Nowej Zelandii stanowi Rada Nadzorcza. Jej podstawowym celem jest monitorowanie działań emitenta popularnego kiwi, ale nie ma ona wpływu na decyzje banku – jest ona jedynie organem doradczym Prezesa banku. Podwykonawczym organem rady jest komisja do spraw audytu, która monitoruje również oświadczenia finansowe banku.

Na stanowiska zarządcze w RBNZ składają się: Governor, Deputy Governor &Head of Financial Stability, Head of Prudential Supervision, Head of Macro-Financial Stability, Head of Financial Makrets, Deputy Governor & Head of Operations, Head of Risk Assessment & Assurance, Head of Communications Board Secretary, Chief Information Officer, Head of Currency Property and Security, Head of Human Resources, Chief Financial Officer oraz Assisstant Governor & Head of Economics.

Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych SII

Instytucje

Trading Coach

22 listopada 2016

Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych SII

Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych, w skrócie SII, to największa polska organizacja zrzeszająca inwestorów giełdowych. Funkcjonuje od 1999 roku i należy do europejskich organizacji inwestorów Euroshareholders oraz Euroinvestors, a także do Światowej Federacji Inwestorów WFIC. Obecnie Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych zrzesza 11 tysięcy członków, którzy wspierani są przez stowarzyszenie w swoich działaniach na rynku kapitałowym.

Działalność Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych skupia się przede wszystkim na edukacji, analizach i informacjach dla inwestorów poprzez konferencje Wall Street oraz Profesjonalny Inwestor, dwumiesięcznik Akcjonariusz i biuletyn NewConnect oraz analizy z serii Portfel SII, Atrakcyjne Spółki, Raporty IPO oraz Indeks Nastrojów Inwestorów. Oprócz tego Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych zajmuje się ochroną praw inwestorów wpływając na proces ustawodawczy, oferując wsparcie prawne, a także uczestnicząc w walnych zgromadzeniach spółek publicznych oraz oferuje zniżki negocjowane wraz z partnerami stowarzyszenia – niższe prowizje giełdowe, promocje na wydawnictwa, zniżki na szkolenia itp. SII wspiera także działalność studenckich kół naukowych zajmujących się rynkami kapitałowymi.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=IASO2oj90Pg&rel=0]

Cele Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych

Celem Stowarzyszenia jest działalność wspomagająca rozwój gospodarczy, w tym rozwój przedsiębiorczości oraz upowszechnianie i ochrona praw inwestorów indywidualnych jako konsumentów usług świadczonych przez instytucje finansowe, w szczególności poprzez:

pomoc w zdobywaniu wiedzy i kwalifikacji dających inwestorom indywidualnym możliwość czynnego wpływu na kształt rynku kapitałowego w Polsce,
działanie na rzecz obrony interesów inwestorów indywidualnych w Polsce,
propagowanie zagadnień związanych z funkcjonowaniem rynku kapitałowego w Polsce,
działanie na rzecz przestrzegania reguł uczciwego obrotu i konkurencji na rynku kapitałowym oraz na rzecz zapewnienia powszechnego dostępu do rzetelnych informacji na rynku kapitałowym,
inspirowanie, organizowanie i podejmowanie działań zapewniających sprawne funkcjonowanie rynku kapitałowego oraz ochronę inwestorów,
współdziałanie z organami administracji publicznej oraz instytucjami i uczestnikami rynku kapitałowego w zakresie kształtowania polityki zapewniającej rozwój rynku kapitałowego w kierunku zgodnym z interesami inwestorów indywidualnych,
działanie na rzecz powstania w Polsce „klubów inwestorskich”,
wyrażanie stanowiska wobec projektów aktów prawnych związanych z funkcjonowaniem rynku kapitałowego oraz projektów regulacji obowiązujących na rynkach zorganizowanych,
reprezentowanie interesów inwestorów indywidualnych w postępowaniach administracyjnych i sądowych związanych z rynkiem kapitałowym,
reprezentowanie interesów inwestorów indywidualnych wobec instytucji finansowych świadczących usługi na rzecz inwestorów indywidualnych.

Źródło: sii.org.pl

Konferencja Profesjonalny Inwestor

Konferencja Profesjonalny Inwestor to odbywająca się co roku w Zakopanem konferencja poświęcona praktycznej wiedzy o inwestowaniu na rynkach finansowych skierowana zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych inwestorów. Podczas edycji 2015, gośćmi konferencji byli: Martin Goersch – współpracujący z Birgerem Schafermeierem profesjonalny inwestor, Rafał Glinicki, Michał Serwicki i Adrian Kubowicz z VSA Trader, były prezes Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie Paweł Tamborski oraz Wiceprezes Zarządu Giełdy Papierów Wartościowych Grzegorz Zawada, Artur Tarnowski – ekspert KGHM Polska Miedź S.A., makler z 18 letnim doświadczeniem Paweł Szczepanik, zastępca dyrektora Wydziału Analiz i Rekomendacji Domu Maklerskiego Banku Ochrony Środowiska S.A. Sylwia Jaśkiewicz, trader walutowy DM PKO Banku Polskiego Tomasz Niemiec, analityk i trader Tomasz Rozmus, Albert Rokicki – inwestor giełdowy i redaktor serwisu longterm.pl, Paweł Biedrzycki – założyciel i redaktor naczelny serwisu strefainwestorow.pl, dyrektor departamentu analiz DM BPS Marcin Stebakow, główny analityk SII Rafał Irzyński, dyrektor działu analiz SII Łukasz Nowak, specjalista analiz giełdowych SII Adrian Mackiewicz, dyrektor działu prawnego SII Jarosław Dzierżanowski, członek zespołu działu rynku terminowego GPW S.A. i były animator opcji na S&P 500 w Chicago Filip Duszczyk, DiNapoli Expert Piotr Grela, analityk makroekonomiczny FM Banku PBP – Ignacy Morawski, zarządzający funduszem akcji InValue FIZ, były pracownik AXA TFI Piotr Bujko oraz zastępca dyrektora DM PKO Banku Polskiego Andrzej Zajko.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=n9fhahqtE8M&rel=0]

Konferencja Wall Street

Konferencja Wall Street odbywająca się co roku w Karpaczu, to doskonałe miejsce do spotkania ciekawych ludzi i budowania inwestorsko – biznesowych relacji. Jest to również możliwość zadania pytań przedstawicielom interesujących nas spółek. Jednym słowem jest to raj dla inwestorów indywidualnych i jedyne takie wydarzenie w Polsce. Na konferencji numer 20, która odbyła się w czerwcu 2016 roku najważniejszymi prelegentami byli Dariusz Miłek – prezes CCC S.A., Rafał Hirsh z gazeta.pl, prof. Robert Gwiazdowski, Joe DiNapoli, prezes GPW S.A. prof. zw. dr hab. Małgorzata Zalewska, dr Iwona Sroka – Prezes KDPW S.A., dr Wiesław Rozłucki, Jarosław Dominiak – Prezes SII, wiceprezes Tauron Polska Energia Marek Wadowski, członek zarządu PZU SA, CFO Sebastian Klimek, główny analityk CDM Pekao S.A. Wojciech Bialek, Sebastian Buczek – Prezes Zarządu Quercus TFI S.A., Rafał Glinicki – założyciel VSA Trader, Grzegorz Zalewski z DM BOŚ S.A. i wielu innych. W konferencji Wall Street wzięło udział 1500 uczestników, którzy wysłuchali ponad 20 wykładów i spotkali się z przedstawicielami przeszło 100 spółek z warszawskiego parkietu. W trakcie konferencji odbył się także szereg paneli dyskusyjnych o bieżącej sytuacji giełdowej, debaty gospodarcze, a także niezliczone spotkania z inwestorami, analitykami i przedsiębiorcami.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=Poa0g9F8tx4&rel=0]

Domy maklerskie w Polsce

Instytucje

Ekonomista

21 listopada 2016

Pisząc o domach maklerskich działających na rynku, najpierw musimy wspomnieć o tym, czym dokładnie jest dom maklerski i dlaczego jest tak ważnym podmiotem w funkcjonowaniu rynku kapitałowego każdego kraju na świecie. Zgodnie z definicją, dom maklerski jest instytucją finansową posiadającą zezwolenie nadzoru (w przypadku Polski jest to Komisja Nadzoru Finansowego, czyli KNF) na wykonywanie określonych czynności stanowiących działalność maklerską.

Czym więc jest ta działalność maklerska? Działalność maklerska, według polskiego prawa, a dokładnie Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005 r. Nr 183, poz. 1538) polega na przyjmowaniu i przekazywaniu zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, wykonywaniu zleceń nabycia i zbycia instrumentów finansowych na rachunek dającego zlecenie, nabywaniu lub zbywaniu na własny rachunek instrumentów finansowych, zarządzaniu portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, doradztwie inwestycyjnym (czyli czynności polegającej na przygotowywaniu w oparciu o potrzeby i sytuację klienta pisemnej lub ustnej rekomendacji, która dotyczy kupna, sprzedaży, subskrypcji, wymiany, wykonania lub wykupu określonych instrumentów finansowych lub powstrzymania się od zawarcia transakcji dotyczących tych instrumentów, a także wykonania lub powstrzymania się od wykonania uprawnień wynikających z określonego instrumentu finansowego do zakupu, sprzedaży, subskrypcji, wymiany, wykonania lub wykupu instrumentu finansowego), oferowaniu instrumentów finansowych, świadczeniu usług w wykonaniu zawartych umów o subemisje inwestycyjne i usługowe lub zawieraniu i wykonywaniu innych umów o podobnym charakterze, jeżeli podmiotem są instrumenty finansowe oraz organizowaniu alternatywnego systemu obrotu, czyli wielostronnego systemu kojarzącego oferty kupna i sprzedaży instrumentów finansowych organizowanego poza rynkiem regulowanym zgodnie z określonymi regulacjami, będącymi łagodniejszymi w porównaniu do regulacji na rynku giełdowym oraz pozagiełdowym.

Historia domów maklerskich

Historia domów maklerskich rozpoczęła się prawie tysiąc lat temu, bo już w XI wieku, we Francji. Wówczas jednak były to domy brokerskie. Wtedy właśnie Francuzi rozpoczęli regulować oraz handlować zadłużeniem w sektorze rolnictwa za pośrednictwem funkcjonującej już społeczności bankowej, która utworzyła pierwszy na świecie system handlu długiem, czyli de facto pierwszy system handlowy. W XIV wieku zaczęło pojawiać się więcej domów brokerskich w najważniejszych dla ówczesnej gospodarki miejscach w Europie, między innymi we Flandrii i Amsterdamie, w których handlowano przede wszystkim towarami. Znaczenie domów brokerskich wzrosło dzięki weneckim brokerom, którzy rozpoczęli handel rządowym długiem, czyli obligacjami skarbowymi. Początki branży brokerskiej opierały się więc na handlu towarami oraz długami. Na początku XVII wieku nastąpił jednak przełom, ponieważ w 1602 roku powstała Holenderska Kompania Wschodnioindyjska – pierwsza publiczna spółka akcyjna w historii. Możliwość finansowania dalekowschodnich wypraw przez rozproszony akcjonariat, pozwoliła na szybki rozwój tego przedsiębiorstwa i w związku z tym akcja stała się podstawą funkcjonowania rynków finansowych i jest nią również dzisiaj, ponad 400 lat później.

Domy maklerskie w dzisiejszym rozumieniu tej instytucji powstały w londyńskich kawiarniach i umożliwiały one kupno i sprzedaż akcji różnych spółek prywatnym inwestorom. To właśnie londyńscy maklerzy odpowiedzialni byli za formalne utworzenie londyńskiej giełdy, czyli London Stock Exchange, w 1801 roku, tworząc regulacje oraz zasady członkostwa. Później model ten skopiowany został na całym świecie, także w Nowym Jorku, w którym powstało wiele firm pośredniczących w handlu akcjami i innymi papierami wartościowymi, miedzy innymi funkcjonujące do dziś banki Morgan Stanley oraz Merill Lynch (obecnie jako część Bank of America). Ich początkowa działalność skupiała się na wyszukiwaniu i analizowaniu spółek dla grup inwestycyjnych oraz osób indywidualnych oraz na pośrednictwie w kupnie i sprzedaży udziałów.

W XX wieku domy maklerskie poszły o krok dalej i stały się animatorami rynku. Rozpoczęto kwotowanie zarówno ceny kupna jak i ceny sprzedaży każdego instrumentu finansowego. Dzięki temu domy maklerskie zaczęły zarabiać na jednoczesnym kupnie i sprzedaży instrumentów – kupnie po cenie niższej i sprzedaży po cenie wyższej.

Ekonomista radzi:

Więcej o domach maklerskich, instrumentach w ofercie i możliwościach inwestycyjnych dowiesz się na bezpłatnych szkoleniach online. Pozwolą Ci uzyskać niezbędne informacje i zwiększyć swój poziom wiedzy o rynkach finansowych. Zarezerwuj miejsce na najbliższy webinar.

Wymogi prawne

Działalność domów maklerskich jest ściśle regulowana, zarówno pod względem prawnym jak i pod względem wymogów kapitałowych. Za udzielanie licencji na działalność domu maklerskiego, odbieranie licencji oraz kontrolowanie domów maklerskich w Polsce odpowiada Komisja Nadzoru Finansowego.

Dom maklerski (DM) z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może świadczyć usługi maklerskie działając w formie:

spółki akcyjnej,
spółki komandytowo-akcyjnej, w której komplementariuszami są wyłącznie osoby mające prawo wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych lub doradcy inwestycyjnego, w liczbie co najmniej dwóch,
spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,
spółki komandytowej, w której komplementariuszami są wyłącznie osoby mające prawo wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych lub doradcy inwestycyjnego, w liczbie co najmniej dwóch,
spółki partnerskiej, w której partnerami są wyłącznie osoby mające prawo wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych lub doradcy inwestycyjnego, w liczbie co najmniej dwóch,
spółki jawnej, w której wspólnikami są wyłącznie osoby mające prawo wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych lub doradcy inwestycyjnego, w liczbie co najmniej dwóch.

Akcje domu maklerskiego prowadzonego jako spółka akcyjna muszą być wyłącznie akcjami imiennymi, a wyjątkiem od tej zasady jest przypadek, gdy akcje domu maklerskiego są zdematerializowane. Co więcej, środki będące zapłatą za niezdematerializowane akcje, udziały lub wkłady w spółce prowadzącej dom maklerski nie mogą pochodzić z nieudokumentowanych źródeł, z kredytu ani z pożyczki oraz nie mogą być w żaden inny sposób obciążone. Działalność maklerska może być prowadzona przez odrębne domy maklerskie lub przez domy maklerskie afiliowane przy bankach, jednak muszą być one wyodrębnione z nich organizacyjnie i finansowo.

Osoby zarządzające domem maklerskim powinny dawać rękojmię uczciwego prowadzenia przedsiębiorstwa oraz zapewnienia słusznych interesów klientów. W skład zarządu domu maklerskiego funkcjonującego w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powinny wchodzić co najmniej dwie osoby posiadające wykształcenie wyższe i co najmniej trzyletni staż pracy w instytucjach rynku finansowego oraz dobrą opinię w związku ze sprawowanymi funkcjami. Podobnie wygląda kwestia dyrekcji w domach maklerskich działających w formie spółek osobowych.

W domu maklerskim musi być zatrudniona odpowiednia ilość maklerów papierów wartościowych oraz doradców inwestycyjnych, adekwatna do zakresu świadczonych usług. Za przyjmowanie zleceń nabycia i zbycia instrumentów oraz ich wykonywania, działalność inwestycyjną na rachunek własny oraz za pełnienie funkcji oferującego lub subemitenta, przechowywanie i rejestrowanie instrumentów finansowych i prowadzenie rachunków papierów wartościowych, rachunków zbiorczych, rachunków pieniężnych i organizowanie alternatywnego systemu obrotu odpowiedzialny musi być co najmniej jeden makler. Do wykonywania czynności polegających na zarządzaniu portfelem instrumentów finansowych zatrudnionych musi być co najmniej dwóch doradców inwestycyjnych. Z kolei do wykonywania czynności doradztwa inwestycyjnego musi być zatrudniony co najmniej jeden makler papierów wartościowych lub doradca inwestycyjny.

Domy maklerskie w Polsce

Na dzień 21.11.2016 w Polsce zarejestrowanych jest aż 51 domów maklerskich i są to: Aforti Securities S.A. z siedzibą w Warszawie, Athena Inwestments Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Katowicach, Caspar Asset Management S.A. z siedzibą w Poznaniu, Centralny Dom Maklerski PEKAO S.A. z siedzibą w Warszawie, Copernicus Securities S.A. z siedzibą w Warszawie, DB Securities S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Inwestycyjny Nehrebetius S.A. z siedzibą w Krakowie, Dom Inwestycyjny Xelion Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski AFS Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski Alfa Zarządzanie Aktywami S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski Banku BPS S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski Banku Handlowego S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski Banku Ochrony Środowiska S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski BDM S.A. z siedzibą w Bielsko-Białej, Dom Maklerski Capital Partners S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski Consus S.A. z siedzibą w Toruniu, Dom Maklerski INC S.A. z siedzibą w Poznaniu, Dom Maklerski mBanku S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski Navigator S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski TMS Brokers S.A. z siedzibą w Warszawie, Dom Maklerski W Investments S.A. z siedzibą w Warszawie, Doradztwo dla Polskich Przedsiębiorstw Securities S.A. z siedzibą w Warszawie, Efix Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Poznaniu, Erste Securities Polska S.A. z siedzibą w Warszawie, Everest Investment Management S.A. z siedzibą w Warszawie, Gravition Capital S.A. z siedzibą we Wrocławiu, HFT Brokers Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Warszawie, IFM Global Asset Management Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, ING Securities S.A. z siedzibą w Katowicach, Interbank Financial Services Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, Ipopema Securities S.A. z siedzibą w Warszawie, Marcurius Dom Maklerski Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, Michael/Strom Dom Maklerski Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, Millennium Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Warszawie, mWealth Management S.A. z siedzibą w Warszawie, Niezależny Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Warszawie, Noble Securities S.A. z siedzibą w Warszawie, NWAI Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Warszawie, Opera Dom Maklerski Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, PEKAO Investment Banking S.A. z siedzibą w Warszawie, PGE Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Warszawie, Pionieer PEKAO Investment Management S.A. z siedzibą w Warszawie, Prime Selection Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Warszawie, Q Securities S.A. S.A. z siedzibą w Warszawie, RDM Wealth Management S.A. z siedzibą w Warszawie, Time Asset Management S.A. z siedzibą w Katowicach, Trigon Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Krakowie, Tullet Prebon (Polska) S.A. z siedzibą w Warszawie, Ventus Asset Management S.A. z siedzibą w Warszawie, Vestor Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Warszawie oraz X-Trade Brokers Dom Maklerski S.A. z siedzibą w Warszawie.

Oprócz domów maklerskich zarejestrowanych w Polsce na krajowym rynku funkcjonuje wiele podmiotów zagranicznych, które w Polsce nie są ani zarejestrowane ani nie posiadają swojego oddziału, ale są członkami giełdy (zgodnie ze stanem na kwiecień 2016 roku na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie funkcjonowało 29 członków lokalnych oraz 28 członków zdalnych).

Udział w domów maklerskich obrocie na GPW

W 2015 roku największy udział w transakcjach sesyjnych na akcjach i PDA miał Dom Maklerski Banku Handlowego S.A., którego obrót wyniósł ponad 43 miliardy złotych, co stanowiło 10,57% całego obrotu. Kolejne miejsca zajęły PKO Bank Polski S.A., Wood & Company Financial Services A.S., Merrill Lynch International i DB Securities S.A. Największy udział w 2015 roku w transakcjach pakietowych akcji i PDA miał Goldman Sachs International, którego obrót wyniósł ponad 17,5 miliarda złotych, co stanowiło 40,25% obrotu, drugie miejsce miał PKO Bank Polski S.A. z obrotem na poziomie ponad 9,1 miliarda złotych, co stanowiło 20,87%, a na kolejnych miejscach znalazły się Bank Zachodni WBK S.A., BESI (aktualnie w grupie Haitong Bank S.A. Oddział w Polsce) oraz Wood & Company Financial Services A.S.

Dolar nowozelandzki i jego historia

Forex

Ekonomista

21 listopada 2016

Dolar nowozelandzki to oficjalna waluta Nowej Zelandii oraz państw stowarzyszonych z Nową Zelandią – Niue i Wysp Cooka, a także terytoriów zależnych od Nowej Zelandii – Tokelau i antarktycznej dependencji Rossa oraz brytyjskiej kolonii Pitcairn.

Waluta został wprowadzona do obiegu 10 lipca 1967, zastępując funta nowozelandzkiego. Nowozelandzki dolar dzieli się na 100 centów (nowozelandzki funt dzielił się na 20 szylingów i 240 pensów). Skrót waluty to NZD, potocznie używa się także oznaczenia $, jednak w przypadku możliwości pomyłki (kiedy mowa jest o więcej niż jednym rodzaju dolara), używane jest także oznaczenie NZ$.

Potocznie nowozelandzki dolar określany jest jako kiwi. Określenie to dolar nowozelandzki zawdzięcza nowozelandzkiemu ptakowi kiwi widniejącemu na rewersie monety jednodolarowej.

Historia dolara nowozelandzkiego

Przed wprowadzeniem dolara nowozelandzkiego w 1967 roku walutą obiegową w Nowej Zelandii był funt nowozelandzki utworzony na wzór funta szterlinga (funkcjonował od 1933 roku). Wówczas funkcjonował podział funta na 20 szylingów i 240 pensów. Już od roku 1930 planowano przejść na dziesiętny system podziału, jednak pierwsze konkretne plany pojawiły się dopiero w roku 1950.

W 1957 roku przez rząd powołana została komisja, która miała „zbadać sprawę”, a trzy lata później postanowiono wprowadzić nową walutę. W momencie wejścia waluty do obiegu za jednego funta nowozelandzkiego płacono dwa dolary, za jednego szylinga 10 centów, a za jednego pensa 5/6 centów.

Władze monetarne Nowej Zelandii

Władzę monetarną w Nowej Zelandii sprawuje Reserve Bank of New Zealand (RBNZ), czyli Bank Rezerw Nowej Zelandii. Jego historia nie jest zbyt długa, ponieważ sięga zaledwie lat 30. ubiegłego stulecia – RBNZ został założony w 1934 roku, niedługo po tym jak ówczesny prezes Banku Anglii, Otto Niemayer, został poproszony przez premiera Nowej Zelandii o utworzenie raportu dotyczącego bankowości i waluty w Nowej Zelandii.

Siedziba Reserve Bank of New Zealand znajduje się w Wellington – stolicy Nowej Zelandii. Obecnie RBNZ działa na podstawie przepisów wynikających z ustawy Reserve Bank of New Zealand Act 1989. Nowozelandzki bank centralny odpowiedzialny jest z emisję nowozelandzkiej waluty – dolara nowozelandzkiego oraz za politykę monetarną kraju. Bank Rezerw Nowej Zelandii nie obsługuje klientów indywidualnych i nie oferuje ubezpieczenia depozytów, a zajmuje się jedynie obsługą banków.

W przeciwieństwie do amerykańskiego Systemu Rezerwy Federalnej, Bank Rezerw Nowej Zelandii nie jest w żadnym stopniu sprywatyzowany. W 100% jest on własnością rządu Nowej Zelandii. To oznacza, że cały zysk banku centralnego stanowi zysk nowozelandzkiego Skarbu Państwa.

Ekonomista radzi:

Kurs dolara nowozelandzkiego (NZD) każdego dnia podlega grze rynkowej i znacznym wahanion. Jeżeli jesteś w stanie dobrze przewidzieć, w którym kierunku podąży kurs NZD, możesz zawrzeć transakcję zgodną z tym kierunkiem. Chcesz dowiedzieć się, czy Twoje oczekiwania się sprawdziły – otwórz bezpłatne demo i sprawdź wynik swoich przewidywań.

Nowozelandzkie banknoty i monety

W nowozelandzkim obiegu znajdują się monety o nominałach 10, 20 oraz 50 centów i 1 i 2 dolarów oraz banknoty o wartości 5, 10, 20, 50 i 100 dolarów nowozelandzkich.

Na rewersie wykonanej ze stali i miedzi monecie 10 centowej znajduje się maoryska maska. Na rewersie 20 centowej monety wykonanej z niklu i stali widnieje rzeźba maoryskiego wodza Pukaki. Na rewersie, wykonanej z tego samego materiału co 20 centówka, monecie 50 centowej zobaczyć można okręt HMS Endeavour kapitana James’a Cook’a na tle góry Taranaki. Na rewersach wykonanych z brązu i aluminium monetach jedno- i dwudolarowej możemy zobaczyć kolejno ptaka Kiwi i srebrną paproć oraz czaplę wschodnią. Na awersach wszystkich pięciu monet widnieje Królowa Elżbieta II.

Na awersie pomarańczowego nowozelandzkiego banknotu pięciodolarowego znajduje się Sir Edmund Hillary – nowozelandzki himalaista, góra Cook’a oraz traktor Massey Ferguson (nie pojawia się na nowej pięciodolarówce drukowanej od 2015 roku). Na rewersie banknotu znajduje się pingwin Hoiho, wyspa Campbella oraz roślina znana jako Campbell Island Daisy (od 2015 roku). Na awersie niebieskiego banknotu 10 dolarowego znajduje się nowozelandzka sufrażystka Kate Sheppard oraz białe kwiaty kamelii, a na rewersie niebieska kaczka oraz rzeka (na starym banknocie z 1999 roku), a na nowym, drukowanym od 2015 roku widzimy niebieską kaczkę, dracophyllum (roślinę z rodziny wrzosowatych) oraz paproć Kiokio. Na banknocie dwudziestodolarowym z 2016 roku w kolorze zielonym zobaczymy Królową Elżbietę II oraz budynek nowozelandzkiego parlamentu na awersie oraz nowozelandzkiego sokoła – Karearea, kwiat z rodziny astrowatych – Pachystegia insignis oraz górę Tapuaenuku. Awers nowego banknotu 50 dolarów nowozelandzkich zdobi nowozelandzki polityk i prawnik oraz etnograf i historyk maoryski Sir Apirana Turupa Ngata oraz dom spotkań obok jego domu rodzinnego. Na rewersie znajduje się z kolei Entoloma hochstetteri – gatunek grzybów oraz ptak Koralnik modropłatkowy i park leśny Pureora. Na największym nominale – 100 dolarach nowozelandzkich zobaczymy chemika i fizyka Ernesta Rutherorda oraz jego noblowski medal, który otrzymał w dziedzinie chemii w 1908 roku na awersie oraz ćmę Declana egregia, ptaka Moryska żółtogłowego oraz dolinę Eglinton. Poniżej film przedstawiający „życie banknotu”.

Dolar nowozelandzki na rynku Forex

Dolar nowozelandzki nie jest oczywiście tak ważna walutą jak euro, dolar amerykański, funt szterling czy frank szwajcarski, ani nawet nie jest najważniejszą walutą w swoim regionie ustępując jenowi japońskiemu i dolarowi australijskiemu, niemniej jednak ma istotny udział w rynku Forex zajmując dziesiąte miejsce w skali globalnej, po meksykańskim peso i chińskim juanie, a przed koroną szwedzką i rosyjskim rublem (stan na kwiecień 2013 roku).

Dolar nowozelandzki jest silnie uzależniony od sytuacji w Australii i dolara australijskiego oraz od publikacji indeksu cen produktów mlecznych, których Nowa Zelandia jest znaczącym eksporterem. Dolar nowozelandzki uznawany jest za tak zwane safe haven, czyli bezpieczną przystać, do której kapitał „ucieka” w czasie rynkowych zawirować, podobnie jak frank szwajcarski oraz metale szlachetne.

Dolar australijski i jego historia

Forex

Ekonomista

20 listopada 2016

Dolar australijski (Australian Dollar, AUD, A$) jest prawnym środkiem płatniczym tak zwanego Związku Australijskiego – kontynentu australijskiego oraz wysp: Tasmanii, Norfolk, Bożego Narodzenia, Kokosowych, Heard i McDonalda, Ashmore i Cartiera, a także stacjach naukowych na Antarktydzie: Mawson, Davis i Casey oraz w wyspiarskim państwie Kiribati, Nauru i Tuvalu. Jeden australijski dolar dzieli się na 100 centów. Pieczę nad dolarem australijskim sprawuje Reserve Bank of Australia, czyli Bank Rezerw Australii. Za drukowanie australijskich banknotów odpowiada Note Printing Australia, a za bicie monet Royal Australian Mint.

Historia dolara australijskiego

Dolar australijski wszedł do obiegu 14 lutego 1966 roku zastępując funty, szylingi i pensy. Zanim nowa waluta Australii została zatwierdzona, pojawiło się wiele pomysłów na nazwę nowej waluty. Monarchista, Sir Robert Menzies zaproponował, aby otrzymała ona nazwę the royal (inne propozycje jakie się pojawiły to the oz, the boomer, the roo, the kanga, the emu, the qiud, the dinkum czy the ming). Wpływ Menzies’a był jednak tak duży, że Bank Rezerw Australii, na polecenie szefa skarbu – Harolda Holt’a przygotował próbne wersje the royal. Nazwa nie została jednak dobrze przyjęta, do tego stopnia, że Holt i jego żona zaczęli otrzymywać groźby i w końcu wycofał on swoje poparcie dla the royal, a nazwa zmieniona została na dolara, który dzielił się na 100 centów.

Podczas konwersji płacono dwa dolary za jednego funta lub jednego dolara za 10 szylingów. Ustanowiony został sztywny kurs dolara australijskiego do funta szterlinga – za jednego dolara płacono 8 szylingów (czyli 2,5 dolara za jednego funta). Sztywny kurs „rozpadł się” jednak w momencie, gdy funt szterling został zdewaluowany wobec dolara amerykańskiego.

Władze monetarne w Australii

Australijską walutą rządzi Bank Rezerw Australii, z angielskiego Reserve Bank of Australia, w skrócie RBA, który powstał w 1960 roku. Siedziba australijskiego banku centralnego znajduje się w Sydney – australijskim centrum finansowym i stolicy stanu Nowa Południowa Walia. Oddziały banku znajdują się w Adelaide w stanie Australia Południowa, w Brisbane w stanie Queensland, w Canberze w Australijskim Terytorium Słonecznym, w Melbourne w Stanie Victoria oraz w Perth w stanie Australia Zachodnia.

Oprócz tego biura Reserve Bank of Australia znajdują się w Londynie oraz Nowym Jorku. Bank Rezerw Australii odpowiada, poza emisją waluty, za utrzymanie stabilności systemu finansowego oraz cen. Do zadań RBA należy także prowadzenie obsługi bankowej agencji rządowych oraz zarządzanie rezerwami dewizowymi i rezerwami złota. Kwestie związane z działalnością centralnego banku Australii określone są w ustawie Reserve Bank Act 1959.

Ekonomista radzi:

Każdego dnia, kurs dolara australijskiego AUD podlega wahaniom, stwarzając doskonałe okazje inwestycyjne. Przekonaj się o tym sam – już teraz zarejestruj rachunek demo i bądź na bieżąco z kursem AUD. Bezpłatne demo otworzysz tutaj.

Australijskie banknoty i monety

Australijskie monety centowe – 5, 10, 20 oraz 50 centów składają się 75% miedzi i 25% niklu, a na awersie każdej z nich przedstawiona jest Królowa Elżbieta II – królowa Australii. Oprócz nich bite są także monety dolarowe i dwudolarowe. Obie składają się w 92% z miedzi, 6% z aluminium i 2% z niklu, a na ich awersie także znajduje się Królowa Elżbieta II.

Australijskie banknoty produkowane są w nominałach 5, 10, 20, 50 oraz 100 dolarów i wszystkie wykonane są na polimerowym (a nie papierowym) podkładzie. Banknot 5 dolarowy przedstawia Królową Elżbietę II na awersie i budynek australijskiego parlamentu w Canberze na Rewersie. Banknot 10 dolarowy przedstawia poetów: na awersie Andrew Barton’a „Banjo” Petersona, a na rewersie Dame Mary Gilmore. Australijska dwudziestodolarówka przedstawia angielkę Mary Reibey, która trafiła do Australii jako skazaniec, a została bizneswoman w Sydney (na awersie), a na rewersie australijskiego ministra, który jest pomysłodawcą powietrznego pogotowia ratunkowego. Banknot o nominale 50 dolarów australijskich przedstawia na awersie aborygena Davida Unaipona – kaznodzieję, wynalazcę i pisarza, który przełamał australijskie stereotypy o Aborygenach, a na rewersie Edith Cowan – pierwszą kobietę, która zasiadła w australijskim parlamencie. Na banknocie o najwyższym nominale – studolarówce, na awersie widnieje Dame Nellie Melba – australijska śpiewaczka operowa (sopranistka), a na rewersie generał Sir John Monash – inżynier i australijski dowódca wojskowy z czasu I wojny światowej.

Z ciekawostek warto wspomnieć, że RBA wprowadził nowy banknot 5 dolarowy we wrześniu 2016 roku.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=-Q761INgLEw&rel=0]

Dolar australijski na rynku Forex

Dolar australijski jest jedną z najważniejszych i „najczęściej granych” walut świata. Obecnie w rankingu najpopularniejszych walut na Forex wyżej pozycjonowany jest dolar amerykański, euro, jen japoński i funt szterling. Dopiero za dolarem australijskim znajdują się frank szwajcarski, dolar kanadyjski, meksykańskie peso, chiński juan i dolar nowozelandzki. Faktem jest jednak, że mimo aż piątego miejsca, jego udział nie jest zbyt duży i wynosi około 5%. Australia jest krajem surowcowym – znana jest przede wszystkim z eksportu węgla oraz złota, ale także wielu innych towarów i w związku z tym jej waluta jest silnie powiązana (dodatnio skorelowana) z rynkiem towarowym.

AUD – podsumowanie

Dolar australijski to bez wątpienia jedna z najważniejszych walut świata, najważniejsza waluta Oceanii oraz znacząca waluta w regionie południowo – wschodniej Azji. Australia stanowi jedno z najważniejszych centrów finansowych świata, co umacnia AUD wśród innych walut. Z racji ogromnych złóż przeróżnych surowców, dolar australijski jest silnie powiązany z rynkiem towarowym, jednak mimo to dolar australijski jest uważany za jedną z bezpieczniejszych walut świata. Można sądzić, że dzieje się tak z powodu tego, że Australia leży „na uboczu” – nie tylko na mapie, ale także z geopolitycznego punktu widzenia, co zapewnia jej stabilność polityczną i gospodarczą oraz wolność od nacisków zewnętrznych.

Deutsche Boerse

Giełdy

Ekonomista

17 listopada 2016

Deutsche Boerse AG, określana także jako Deutsche Boerse Group, to jedna z największych grup giełdowych świata, obok Intercontinental Exchange, do którego należą giełdy z grupy NYSE Euronext, NASDAQ OMX Group oraz London Stock Exchange. Niemiecka grupa giełdowa założona została w 1992 roku, a jej siedziba znajduje się, co ciekawe, nie w stolicy Niemiec, Berlinie, tak jak ma to miejsce w przypadku większości giełd Europy, a we Frankfurcie nad Menem, piątym największym mieście Niemiec, w kraju związkowym Hesja. Z racji znajdowania się tam głównego parkietu i siedziby Deutsche Boerse AG, Frankfurt nad menem uznawany jest za jedną ze stolic finansowych świata, obok Nowego Jorku, Londynu i Tokio.

Deutsche Boerse jest właścicielem i operatorem Frankfurter Wertpapierboerse, powstałej w 1585 roku oraz dostawcą usług transakcyjnych. Z racji swojej wielkości i znaczenia na rynku międzynarodowym, niemiecka giełda daje spółkom z nią związanym oraz inwestorom dostęp do rynków finansowych całego świata. 1 października 2014 roku Deutsche Börse AG została 14 członkiem inicjatywy ONZ United Nations Sustainable Stock Exchanges.

Spółka zatrudnia ponad 5200 pracowników w Europie, Stanach Zjednoczonych oraz Azji i Australii. Oddziały giełdy i jej przedstawicielstwa znajdują się we Frankfurcie nad Menem, Berlinie, Lipsku i Eschborn w Niemczech, w Amsterdamie, Brukseli, Cork w Irlandii, Londynie, Luksemburgu, Madrycie, Mediolanie, Moskwie, Paryżu, Pradze, Zurychu, Chicago, Nowym Jorku, Waszyngtonie, Sydney, Pekinie, Hong Kongu, Bombaju, Singapurze, Tokio, Sydney i Dubaju. Najważniejszą giełdą grupy jest oczywiście FWB, czyli Frankfurter Wertpapierboerse (Frankfurter Stock Exchange), będąca jedną z największych giełd świata. Oprócz tego Deutsche Boerse jest właścicielem spółki Clearstream, czyli domu clearingowego (nazywanego w Polsce także izbą rozliczeniową) z siedzibą w Luksemburgu oraz globalnej finansowej agencji informacyjnej – Market News International (MNI). Poniżej film przedstawiający powstawanie nowej centrali Deutsche Boerse Group.

[youtube https://youtu.be/NDELRCYZqIA&rel=0]

Fuzje i przejęcia

Od 2001 roku Deutsche Boerse starało się połączyć z London Stock Exchange. W związku z odrzuceniem propozycji przez LSE, w 2004 roku niemiecka grupa giełdowa złożyła ofertę przejęcia London Stock Exchange, jednak oferta ta również została odrzucona. Zmiana planów nastąpiła w 2005 roku, kiedy to główny akcjonariusze wymusili dymisję prezesa Deutsche Boerse, Warnera Seiferta. Po jego odejściu rozpoczęły się negocjacje fuzji z grupą giełdową Euronext, skupiającą giełdy papierów wartościowych z Paryża, Brukseli, Amsterdamu oraz Lizbony. Miało to być połączenie dwóch największych europejskich grup giełdowych. Ta transakcja również nie doszła do skutku, ponieważ oferta Deutsche Börse została przebita w 2006 roku przez New York Stock Exchange, będącą symbolem globalnego rynku finansowego. Przez krótki czas pod koniec 2008 roku trwały rozmowy dotyczące połączenia NYSE Euronext z Deutsche Boerse, jednak projekt szybko upadł z powodu różnicy zdań dotyczącej wyceny spółki. Temat powrócił także na chwilę w 2009 roku, a następnie na początku 2011 roku.

W tamtym czasie kapitalizacja spółek notowanych na giełdach NYSE Euronext kilkukrotnie przewyższała wartość spółek notowanych w grupie Deutsche Boerse. Z tego też powodu większy udział w nowym zarządzie przypadał stronie amerykańskiej. Zarówno szefem całej grupy, jak i szefem części kasowej europejskiej części nowego podmiotu mieli zostać managerowie z NYSE Euronext. Planowane oszczędności wynikające z fuzji były oceniane na 300 milionów euro rocznie. W połowie 2011 roku transakcja została zaakceptowana zarówno przez akcjonariuszy strony amerykańskiej i niemieckiej. Transakcja została także zaakceptowana przez amerykańskiego regulatora odpowiadającego za ochronę konkurencji. Cała transakcja zakończyła się jednak fiaskiem z powodu zablokowania jej przez Komisję Europejską, która zdecydowała, że nie może pozwolić na praktyczne zmonopolizowanie rynku giełdowego w Europie – nowy podmiot posiadałby około 93% udziału w europejskim rynku derywatów giełdowych.

Nowa historia rozpoczęła się w marcu 2016 roku. Agencja Reuters ogłosiła wówczas, że Deutsche Boerse ponownie planuje fuzję z London Stock Exchange, co ma obniżyć koszty działalności o nawet miliony euro rocznie. Planowane zakończenie transakcji i połączenie giełd ma nastąpić na przełomie 2016 i 2017 roku. Akcjonariuszom London Stock Exchange Group przypaść ma 45,6% udziałów, a właścicielom Deutsche Boerse pozostałe 54,4%. Prezes giełdy frankfurckiej stanąć ma na czele nowej spółki, a prezes LSE zostanie szefem nowej rady dyrektorów. Zanim jednak transakcja dojdzie do skutku, zgodę na połączenie wydać muszą europejscy regulatorzy. Obecnie jednak Komisja Europejska prowadzi dochodzenie w sprawie owej fuzji Deutsche Boerse i London Stock Exchange. Komisja obawia się, czy planowane połączenie nie ograniczy konkurencji.

[youtube https://youtu.be/Hhty4ry20v8&rel=0]

Ekonomista radzi:

Najbardziej znanym instrumentem notowanym na Deutsche Boerse jest DAX – indeks skupiający 30 największych niemieckich przedsiębiorstw. Jeżeli chcesz spróbować handlu na DAX oraz spółkach takich jak BMW, Lufthansa czy Siemens, najlepiej zrobić to na rachunku demo – pozwoli Ci on sprawdzić się w tradingu na wirtualnych środkach. Już teraz zarejestruj bezpłatne demo.

Indeksy i spółki Deutsche Boerse

Najważniejszym indeksem niemieckiego parkietu, będącego odpowiednikiem WIG 20, czyli Warszawskiego Indeksu Giełdowego 20 spółek o najwyższej kapitalizacji i płynności, jest DAX, czyli Deutscher Aktienindex. Jest to indeks wynikowy, co oznacza, że na jego wartość nie wpływa jedynie wzrost cen akcji, ale także wzrost kapitału w postaci wypłaty dywidendy. Indeks ten został uruchomiony 1 lipca 1988 roku. DAX skupia 30 spółek o najwyższej kapitalizacji i obrocie. Spółki w nim zawarte mają różne wagi, odpowiednie do swojej wielkości. Indeks obliczany jest przez elektroniczny system handlowy XETRA, co sekundę, od godziny 9.00 do 17.30 czasu miejscowego.

W skład indeksu wchodzą spółki: producent odzieży i sprzętu sportowego Adidas AG, spółka ubezpieczeniowa Allianz AG, jedna z największych spółek chemicznych świata BASF AG, przedsiębiorstwo farmaceutyczne Bayer AG, producent kosmetyków Beiersdorf AG – właściciel m.in. marki NIVEA, producent samochodów BMW AG, bank Commerzbank AG – będący również właścicielem działającego na polskim rynku mBanku, producent opon Continental AG, producent samochodów Daimler AG – właściciel m.in. marki Mercedes – Benz, Deutsche Bourse AG, która notowana jest na własnym parkiecie, linie lotnicze Deutsche Lufthansa AG, niemiecka poczta Deutsche Post AG, spółka telekomunikacyjna Deutsche Telekom AG – będąca właścicielem marki T – Mobile, spółka energetyczna E.ON AG, dostawca usług medycznych Fresenius AG oraz spółka córka tego przedsiębiorstwa Fresenius Medical Care AG, producent materiałów budowlanych HeidelbergCement AG, kolejny koncern chemiczny w indeksie – Henkel AG, producent podzespołów elektronicznych Infineon Technologies AG, Linde AG – producent gazów technicznych, spółka farmaceutyczna Merck AG (skojarzenia z amerykańską spółką Merck & Co. Inc. są jak najbardziej słuszne – amerykańska spółka stanowiła filię niemieckiego przedsiębiorstwa Merck, jednak w wyniku trwania I wojny światowej została znacjonalizowana przez rząd Stanów Zjednoczonych i Niemcy nigdy jej nie odzyskali), Munchener Ruckversicherungs – Gesellschaft AG, czyli jeden z największych reasekuratorów na świecie, koncern mediowy ProSiebenSat1 Media AG, spółka energetyczna działająca również na polskim rynku – RWE AG, przedsiębiorstwo informatyczne SAP AG, wielobranżowy koncern Siemens AG, wielobranżowy koncern ThyssenKrupp, będący między innymi jednym z największych producentów stali na świecie, a także producent samochodów Volkswagen AG, będący właścicielem marek Volkswagen, Audi, Bentley, Bugatti, Ducati, Lamborghini, SEAT, Skoda, Scania, Man i Porsche oraz spółka budowlana Vonovia AG.

Deutsche Boerse w liczbach

Kapitalizacja spółki Deutsche Boerse na koniec 2015 roku wynosiła 14,7 miliarda euro, co oznacza, że gdyby była notowana na warszawskim parkiecie, byłaby największą spółką Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie. Notowania spółki wzrosły w ubiegłym roku o 37%. Jej zysk na akcję w ubiegłym roku wyniósł 3,6 euro, a dywidenda 2,25 euro. W 2015 przychód względem 2014 roku wzrósł o 16% do ponad 2,367 miliarda euro, a EBIT urósł względem 2014 roku o 14% do 1,124 miliarda euro.

1...141516...20 Strona 15 z 20