Szkolenia online

Bank of England (BoE), czyli Bank Anglii jest bankiem centralnym Wielkiej Brytanii, nazywanym także strażnikiem brytyjskiego funta (z angielskiego the guardian of the British pound). Bank Anglii poza standardowymi zadaniami banku centralnego zajmuje się także doradztwem w sprawach polityki finansowej brytyjskiego rządu. Bank Anglii obsługuje banki komercyjne działające na terenie Wielkiej Brytanii oraz banki centralne innych państw. Bank of England odpowiada za stabilność brytyjskiej waluty, między innymi poprzez ustalanie poziomu stóp procentowych. W bankowych skarbcach przechowywane są brytyjskie rezerwy złota oraz rezerwy kruszcowe innych państw – miedzy innymi złoto należące do polskiego rządu, które znajduje się w Anglii od II wojny światowej. Bank Anglii nadzoruje także drukowanie brytyjskich banknotów. Poniżej wideo prezentujące najnowszy polimerowy banknot o nominale 5 funtów.

Historia Bank of England

Historia Banku Anglii jest wyjątkowo długa i sięga aż XVII wieku. W tamtym czasie w Londynie większość transakcji, które dzisiaj nazwalibyśmy operacjami bankowymi przeprowadzali złotnicy. System funkcjonował dobrze do momentu, w którym monarchowie z dynastii Stuartów przestali spłacać swoje zobowiązania. W związku z zaistniałą sytuacją najwięksi „bankierzy” w kraju zbankrutowali, a Anglia krytycznie potrzebowała pieniędzy na wojnę prowadzoną z Francją. Pod koniec XVII wieku, przed przejęciem tronu przez Wilhelma III Ormańskiego i Marię II Stuart, w kraju pojawiały się głośne apele o założenie banku narodowego, który będzie dysponował państwowym kapitałem i gromadził rządowe fundusze. Podmiot, który utworzono został zaprojektowany przez pochodzącego ze Szkocji kupca i ekonomistę – Williama Petersona. Londyńczycy zostali poproszeni o pożyczenie bankowi 1 200 000 funtów, w zamian za co rząd miał wypłacić im 8% odsetki i utworzyć podmiot o nazwie The Governor and Company of the Bank of England. Pieniądze znalazły się w ciągu dwóch tygodni i w roku 1694 powstał dzisiejszy Bank Anglii. Pierwszym gubernatorem banku został John Houblon.

Na początku działalności banku, osoby wpłacające do niego pieniądze otrzymywały odręczne pokwitowania pisane na papierze bankowym, które później można było wymienić na złoto lub monety. Oczywiście gdyby wszyscy jednocześnie zażądali wypłaty bank by upadł, a do wystąpienia takiej sytuacji kilka razy było bardzo blisko. Wojna z Francją w 1797 roku doprowadziła Anglię do ruiny finansowej, a paniczne wypłaty z Banku Anglii doprowadziły do tego, że w banku skończyły się pieniądze, co z kolei spowodowało, że przez 24 lata nominowane były pieniądze o niskich nominałach, które naprędce drukowane były łatwe do podrobienia. Bank Anglii odgrywał istotną rolę w tworzeniu precedensu jakim był dług narodowy, a od 1781 roku odpowiadał on za parytet złota. W XIX wieku pieniądz emitowany przez Bank Anglii był najsilniejsza walutą świata. Sytuacja trwała do I wojny światowej, czyli kolejnej wojny, która zdewastowała brytyjskie finanse. Wtedy to paniczna wymiana pieniędzy na złote monety spowodowała, że w bankowym skarbcu ich zabrakło. W 1931 roku cel utrzymania rezerw złota na odpowiednim poziomie był tak trudny do osiągniecia, że Wielka Brytania zrezygnowała z parytetu złota.

London City

Siedziba Banku Anglii

Pobierz Ebook

Bank Anglii utworzony został w miejscu ruin starożytnej rzymskiej świątyni Mitry w dzielnicy Walbrook w Londynie. Bóg Mitra był uważany za patrona umów handlowych. Czterdzieści lat później, w roku 1734 siedziba banku przeniesiona została na Threandneedle Street, gdzie znajduje się do dzisiaj. Jako ciekawostkę należy podać fakt, że obiekt Banku Anglii został przebudowany w XX wieku przez Herberta Bakera, co wiązało się ze zniszczeniem XVIII wiecznej fasady budynku, co określane jest za „największą londyńską zbrodnię architektoniczną XX wieku”. Budynek posiada siedem kondygnacji i ma powierzchnię 12 tysięcy metrów kwadratowych, z czego dużą część zajmują podziemne skarbce.

Złamanie Banku Anglii

22 września 1992 roku krótką wojnę z Bankiem Anglii rozpętał George Soros. Wykorzystał on swoją fortunę i zawarł transakcję krótkiej sprzedaży wymierzoną przeciwko przewartościowanemu w jego opinii funtowi szterlingowi, angażując w tę transakcję 10 miliardów dolarów. W wyniku jego działania Bank Anglii był zmuszony wycofać funta szterlinga z Mechanizmu Kursów Walutowych (ERM II), a Soros zarobił na tej transakcji około miliarda dolarów. Więcej odnośnie złamania banku Anglii przeczytasz w tym artykule.

Rachunek na Start